Η δίαιτα της μη δίαιτας

Το καλοκαίρι για πολύ κόσμο κορυφώνεται το δράμα με τίτλο “Με τι σώμα θα βγεις παραλία”. Αν και σε ένα παιδί η ερώτηση και μόνο θα φαινόταν κουτή και η απάντηση θα έπρεπε να είναι τόσο απλή όσο “Έχεις σώμα, πας παραλία”, για πολλούς εφήβους και ενήλικες τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Και ενώ θα λέγαμε πως παλιότερα απασχολούσε περισσότερο τον γυναικείο πληθυσμό, πλέον βλέπουμε πως και οι άντρες τρέφουν αντίστοιχες ανησυχίες. Έτσι, καταλήγουμε να κατευθύνουμε μεγάλο μέρος της ενέργειας της καθημερινότητάς μας στην “απώλεια” βάρους, ώστε το καλοκαίρι που θα βγούμε να κάνουμε τα μπανάκια μας, το σώμα μας να φαίνεται όσο πιο αδύνατο και σφριγηλό γίνεται.

Τι παράλογα τερτίπια του μυαλού μας όμως μπορεί να μας οδηγούν σε τέτοιες ανησυχίες; Σε ποια ηλικία ξεκίνησε να μας απασχολεί η εικόνα που έχουν οι άλλοι για εμάς; Μας συνέκριναν με άλλους; Συγκρίναμε από μόνοι μας τον εαυτό μας; Επηρεαστήκαμε από τα προβαλλόμενα πρότυπα ομορφιάς; Είχαμε ένα τρανταχτό πρότυπο ομορφιάς να κυνηγάμε ή ένα αντι-πρότυπο να αποφεύγουμε; Όποια κι αν είναι η ξεχωριστή περίπτωση του καθενός μας, στη ρίζα του προβλήματος θα βρούμε μια υποφωνή του εαυτού μας που συγκρίνει και επικρίνει και μια κραυγαλέα απουσία (πλήρους) αυτοαποδοχής. Κι επειδή αδυνατούμε να προσφέρουμε αποδοχή σε εμάς για αυτό που είμαστε, γυρεύουμε την αποδοχή των άλλων για αυτό που φαίνεται πως είμαστε. Μοιάζει παράλογο, αλλά αυτός ο εσωτερικός διάλογος αφορά το υποσυνείδητο και μια πρώιμη παιδική ηλικία όπου η λογική δεν είχε δομηθεί πλήρως. Κατά έναν παράδοξο τρόπο αυτή αποφασίσαμε τότε πως είναι η καλύτερη λύση στο πρόβλημά μας. Και με βάση αυτή μας την απόφαση, λειτουργούμε μέχρι και σήμερα.

Ίσως όμως έχετε παρατηρήσει πως το καλοκαίρι η προσήλωση στους διατροφικούς μας στόχους δεν είναι και τόσο εύκολη. Προτιμούμε κάποιος να φροντίσει για εμάς, παρά να φροντίσουμε εμείς τον εαυτό μας. Κι αυτό γιατί υπάρχει μια φυσική αντιστοιχία της δραστηριότητάς μας με τις εποχές του χρόνου. Το φθινόπωρο μαζευόμαστε μέσα, θέτουμε στόχους και κάνουμε νέα ξεκινήματα, το χειμώνα τα παγιώνουμε σε ρουτίνες και την άνοιξη ανανεώνουμε στόχους κάνοντας μια νέα αρχή. Από το Πάσχα κι έπειτα φαίνεται σαν να αρχίζουν  να φθίνουν οι δυνάμεις μας. Στην πραγματικότητα όμως, το καλοκαίρι αντιστοιχεί στην εποχή του χρόνου όπου χαλαρώνουμε, γιορτάζουμε και δρέπουμε τους καρπούς της φύσης και των προσπαθειών μας, ασχέτως αν έχουμε κάνει ή σε ποιο βαθμό.

Αυτό που θα πρότεινα, λοιπόν, για το καλοκαίρι σε όποιον έχει κάνει μια προσπάθεια αλλαγής μέσω διατροφής, αλλά έχει χάσει τα κίνητρά του για να συνεχίσει, είναι “Η δίαιτα της μη δίαιτας”, δηλαδή να κάνουμε ένα διάλειμμα από τη συνηθισμένη μας ρουτίνα και να δώσουμε τα εύσημα στον εαυτό μας για ό,τι έχει καταφέρει ως τώρα. Να ευχαριστήσουμε τη ζωή για ό,τι μας έχει δώσει. Να απολαύσουμε τη φύση, τη θάλασσα, τις παρέες, τα άφθονα εποχιακά φρούτα και λαχανικά, την ανεμελιά, να ερωτευτούμε και να γίνουμε και πάλι για λίγο παιδιά. Έχει μάλιστα παρατηρηθεί σε πολλές περιπτώσεις, κάποιοι να επιστρέφουν από τέτοιες διακοπές, όπου αφέθηκαν εντελώς και να μην έχουν πάρει καθόλου βάρος ή μάλιστα να έχουν χάσει! Κι αυτό γιατί σταμάτησε να τους απασχολεί τόσο το πώς φαίνονται κι άρχισαν να απολαμβάνουν τη στιγμή. Ο μεταβολισμός αργά ή γρήγορα ανταποκρίνεται θετικά σε μια τέτοια αλλαγή.

Σε περίπτωση που η ιδέα να αφεθείτε σε τέτοιο βαθμό σας τρομάζει, δοκιμάστε να βρείτε τι σας εμποδίζει από το να το κάνετε πράξη. Καθίστε σε μια αναπαυτική θέση, κλείστε τα μάτια και πάρτε μερικές βαθιές αναπνοές. Φέρτε τον δείκτη και το μεσαίο σας δάκτυλα ενωμένα, ώστε να ακουμπήσουν ελαφρώς στο σημείο της κόγχης του ματιού, όπου η μύτη συναντάει το φρύδι. Κρατήστε τα εκεί καθ’ όλη τη διαδικασία και ρωτήστε τον εαυτό σας:

“Ποιο είναι το χειρότερο πράγμα που θα μου συμβεί εάν … αφεθώ ολοκληρωτικά/ σταματήσει να με απασχολεί το βάρος μου και η εικόνα του σώματός μου;”

Απαντήστε αυθόρμητα με το πρώτο πράγμα που θα σας έρθει στο μυαλό (πχ. Θα θέλω να φάω τα πάντα). Χρησιμοποιήστε την απάντησή σας και επαναλάβετε την ερώτηση, σύμφωνα με το παράδειγμα:

“(Κι αν θέλω να φάω τα πάντα), τι χειρότερο μπορεί να συμβεί ΣΕ ΕΜΕΝΑ;”

Συνεχίζοντας να εμβαθύνετε κατ’ αυτόν τον τρόπο, κάποια στιγμή θα φτάσετε είτε να πείτε πως “Δεν υπάρχει κάτι χειρότερο από αυτό” ή θα κάνετε έναν κύκλο, επιστρέφοντας σε απάντηση που ήδη έχετε δώσει. Και στις δυο περιπτώσεις η προτελευταία απάντηση αντιπροσωπεύει το χειρότερο συνειδητό σας φόβο τη δεδομένη στιγμή σχετικά με το θέμα. Φέρτε τώρα τα δυο δάκτυλα στο κέντρο του στήθους σας, στο κέντρο της καρδιάς και πείτε:

«Αν και φοβάμαι πως …(ο φόβος σας)… ,αγαπώ και αποδέχομαι τον εαυτό μου ολοκληρωτικά.”

Πάρτε μια βαθιά εισπνοή κι εκπνέοντας ανοίξτε τα μάτια σας.

Επιτρέψτε στο φόβο σας να υπάρχει μέχρις ότου έρθει η στιγμή να αποχωρήσει. Ακόμη και οι φόβοι μας ζητούν αποδοχή. Όταν τους δοθεί μας αφήνουν ήσυχους.

Τηλέφωνο

+30 6997005796

Email

welcome@theshiftwithin.me

Newsletter

Γραφτείτε στο newsletter μας για να μαθέτε τα νέα μας!